
Deficyt budżetowy to jeden z najgorętszych tematów politycznych końcówki roku. Ile wynosi i czy jest się czego obawiać?
Sama w sobie definicja deficytu budżetowego nie jest trudna do wyartykułowania. Jak pewnie domyśla się większość dorosłych Polaków, o deficycie budżetowym mówimy wówczas, gdy w corocznym budżecie państwa (czy jakimkolwiek innym) występuje ujemne saldo. Innymi słowy – wydatków jest więcej niż przychodów.
To roczny plan finansowy, który zawiera podsumowanie wszystkich planowanych przychodów oraz wydatków państwa. W skład tych pierwszych wchodzą głównie podatki (VAT, CIT, PIT, akcyza), a w skład tych drugich m.in. wydatki na służbę zdrowia, edukację, obronność czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W Polsce budżet państwa jest uchwalany ustawą budżetową i obejmuje okres od 1 stycznia do 31 grudnia pojedynczego roku.
Z życia codziennego wiemy, że zawsze lepiej, jeśli zarabia się więcej, niż wydaje. W kontekście gospodarki państwa mowa wówczas o nadwyżce budżetowej. To oczywiście odwrotność deficytu budżetowego, która jednak… niemal nigdy nie występuje. Absolutnie normalną sytuacją jest ta, w której występuje deficyt budżetowy – choć oczywiście nie może to być deficyt zbyt duży. Najlepszy stan rzeczy jest wówczas, kiedy przychody bilansują wydatki, ale jeśli wydaje się ciut więcej, niż się faktycznie ma – nie oznacza to niczego złego. W gospodarce i biznesie to całkowicie normalna rzecz, która – docelowo – ma prowokować rozwój.
Nadwyżki budżetowe w skali rocznej właściwie nie występują. Jeśli państwo ma jakieś dodatkowe pieniądze – inwestuje je w inne sektory i potrzeby. Zdarza się jednak, że nadwyżki występują terminowo, np. za dany kwartał, gdy gospodarka notuje przyspieszenie z jakiegoś powodu. Co do zasady wyróżnia się dwa rodzaje nadwyżki:
Nadwyżki mają działanie deflacyjne (przeciwieństwo inflacji), bo wycofują z obiegu gospodarczego część pieniądza. Mogą jednak zostać wykorzystane do pokrycia kredytów bankowych czy innych zobowiązań lub – co logiczne – wykorzystane do kolejnych inwestycji.
By rozmawiać o deficycie budżetowym Polski oraz jakiegokolwiek innego kraju, nie sposób nie poruszyć tematu deficytu sektora finansów publicznych. Należy bowiem pamiętać, że budżet państwa to – mniej więcej – tylko połowa środków, które krążą w państwowym systemie finansowym!
Sektor finansów publicznych to inaczej sektor instytucji rządowych i samorządowych. Określa się skrótowo jako GG – od angielskiego General Government. O ile budżet państwa nie obejmuje samorządów (gminy, powiaty, województwa), ZUS-u, NFZ-u czy większości funduszy pozabudżetowych (np. Bank Gospodarstwa Kapitałowego czy Polski Fundusz Rozwojowy), o tyle GG – już tak. Więcej, w ramach GG liczy się także… budżet państwa. Oznacza to, że sektor finansów publicznych jest holistyczny w analizie. Deficyt budżetowy liczy się gotówkowo, zaś deficyt GG memoriałowo, tj. z uwzględnieniem zdarzeń gospodarczych w okresie, którego dotyczą, niezależnie od tego, kiedy nastąpiła faktyczna zapłata. Deficyt sektora finansów publicznych jest oficjalnym wskaźnikiem unijnym.
Deficyt budżetowy Polski w ostatnich latach poszedł wyraźnie w górę. Zaczęło się od covidowego 2020 roku, gdy padł rekord 85 miliardów złotych pod kreską. Potem było trochę lepiej, ale od 2023 roku rok w rok idą kolejne rekordy – i tak samo rekordowy będzie deficyt budżetowy Polski w kolejnym roku. W ostatnich 15 latach deficyty były następujące:
Nie jest jednak tak, że deficyt budżetowy prezentuje pełnię kondycji finansów publicznych. Przede wszystkim to tylko połowa funkcjonujących finansów publicznych. Poprzedni rząd dużą część wydatków – głównie po covidzie – przepuszczał poza budżet, np. przez PFR czy BGK. Od 2024 roku (gdy skoczyło do ponad 200 miliardów) wydatki te z powrotem “wklejono” w budżet. Poza tym nagły skok deficytowy wynikał z:
Rząd przyjął projekt budżetu państwa na 2027 rok. Po stronie przychodów widnieje 696,4 miliarda złotych, podczas gdy w wydatkach – 977,6 mld. Deficyt budżetowy wyniesie więc 281,2 miliarda i będzie kolejnym polskim rekordem. 29 września projekt trafił do sejmu. Największą jego część pochłaniają rosnące wydatki na obronność (198 mld) i ochrona zdrowia (274 mld).
Budżet państwa – także z deficytem budżetowym – uchwala się poprzez ustawę budżetową, w sposób podobny do zwykłej ustawy. Jej procedowanie ma jednak swoje szczególne regulacje w regulaminie sejmu oraz konstytucji RP, co dotyczy głównie terminów, liczby czytań itp. Patrząc jednak całościowo, proces jest podobny:projekt ustawy budżetowej przygotowuje i składa rządprojekt trafia do sejmu, gdzie potrzebuje większości bezwzględnejprojekt trafia do senatu, gdzie nie można jej odrzucić, a można co najwyżej wnioskować o poprawkiprojekt trafia do prezydenta RP, który nie może go zawetować, a co najwyżej skierować do Trybunału Konstytucyjnego.
Najprościej można rzec, że przyczyną deficytu budżetowego jest wydawanie więcej, niż się posiada. Nie zawsze jest to jednak takie proste, bo – wbrew temu, co się powszechnie uważa – politycy nie są aż tacy głupi i wiedzą, do czego prowadzą ich decyzje. Za główne przyczyny obecnego deficytu budżetowego Polski uważa się:
Jednocześnie rodzi się pytanie, jakie są źródła finansowania deficytu budżetowego?
Na to pytanie można odpowiedzieć krótko: deficyt budżetowy zwiększa dług publiczny. Skoro budżet państwa polskiego regularnie kończy się deficytami, to jakoś je trzeba pokryć. A podstawowym sposobem jego pokrycia są pożyczki, głównie przez emisję obligacji skarbowych. Każda pożyczona złotówka zwiększa dług publiczny. Dodatkowo w kolejnych latach państwo będzie płacić odsetki od całego długu, co może zwiększać wydatki, co może… zwiększać deficyt budżetowy – wywołując tzw. efekt kuli śnieżnej.
Planowany deficyt budżetowy Polski na rok 2027 wynosi 281,2 miliarda złotych.
Unia Europejska dopuszcza deficyt sektora finansów publicznych na poziomie 3 procent PKB.
Projekt budżetu państwa składa rząd, uchwala go parlament, a podpisuje prezydent RP.